Begroeting
Over mij
Werken
Informatie
Voeding
Oefeningen
Galerie
Foto's
Fotoalbum
Rasstandaard
Het Karakter
Hondenscholen
Nieuws
Links
Awards
De regenboogbrug
LinkHitList
| Impressum | Feedback | Gastenboek 1 | Gastenboek 2 | Inhoud |
De Regenboogbrug
Ter nagedachtenis aan alle vierbenige vrienden, die al van ons zijn gegaan en noch zullen gaan.
In Memorian.......
Ter nagedachtenis aan mijn eerste hond Rocky,de beste vierbenige vriend die ik ooit had. Hem te vervangen is bijna onmogelijk......
Een nieuweling komt in de groep.Wat doe ik met hem, hoe benader ik hem?
Hij of zij hebben welliswaar een hond maar ze hebben er totaal geen idee van wat onze taak inhoud.
Wat voor persoon is het , wat voor verwachtingen hebben zij van ons en de groep? Vragen bovenop nog meer vragen, zijn alle soorten situaties in alle groepen gelijk of niet,maar niet altijd kan de groepsleider of te wel de instructeur zich fair of neutraal opstellen.
Er bestaan 3 soorten hondebezitters die als nieuweling in een hondenreddingsgroep komen.
Het eerste type heeft een perfecte zachte hond, maar de mens is een egoist,zelfzeker,luidruchtig en overmoedigmaar vooral ongepast leergierig.Hij zal zeer moeilijk in de groep in te passen zijn, ook kan hij de persoon zijn die de hele groep uitelkaar trekt.
Het tweede type is een rustig evenwichtig typ.Leergierig,aangenaam en bescheiden. Na een korte periode van aanpassen zal hij een waardevollle groepsmedewerker zijn.Maar zijn hond zal nooit en R.H.diploma behalen.
Velen zullen nu zeggen wat moeten we met zo iemand,die is alleen een blok aan het been. Met die hond kan hij nooit tot een actieve inzet komen.bedenk toch bstaat een R.H groep alleen maar uit resultaten en goede inzetten, natuurlijk als een groep alleeen maar uit dit soort combinaties bestaat is deze niet meer instaat om ingezet te worden.
Er bestaat ook nog een derde type,helaas zijn zulke hondebezitters zeldzaam.Bij deze persoon klopt bijna alles.mens en hond passen samen, misschien hier en daar een klein handicap.hij zal zich na een korte tijd ingleeft hebben binnen de groep een een waardevolle medegroepsbegeleider zijn, een kameraad iemand waar men op kan bouwen, maar zoals gezegd treft men deze mens/hond combinatie zelden aan misschei 1 op 10 en dan is het veel.
Ik kan me herinneren dat een jonge vrouw bei de groep kwam voor een paar jaar, tegenwoordig is ze een van de beste begeleiders die we hebben. Helaas heeft deze vrouw een klein handicap, ze is moeder van twee kleine kinderen.
Maar laten wehaar vertellen hoe ze is opgenomen in de R.H groep. Het was een mooie meidag, en een blauwe hemel scheen over de tentoonstellingsplaats. Bescherming voor rampen dag en de reddingshondengroep had ook hund stand opgebouwd.
De Nieuwe
Daar zijn de R.H begeleider met hun honden. Ik wilde allang eens vragen hoe dat ging bij de reddingshonden. Zou ik erheen gaan en eens vragen, er zijn ook vroewen bij de groep en ik maar denken dat het alleen voor mannen is. Hopelijk krijgt mijn hond geen ruzie met de andere honden. "Rocky" nou trek toch niet zo we komen er wel. Ik durf gewoon niet te vragen.Het ziet er allemaal zo steriel uit, de honden hebben allemaal een tuig om met kenmerk en de geleiders een oranje overal. Eens kijken wat ere zo allemaal op de informatie tafel ligt.
Oh jé, nu komt er ook al een geleider naar me toe. Moin moin (een normale begroeting hier aan de kust) heeft u interesse in het reddingshondenwerk , eigenlijk is de geleider best vriendelijk, en hoe ze met Rocky praat! Mijn schroom verdwijnt langzaam, als de R.h sport u interesseert neemt U daan toch de infobladen mee ze zijn allemaal gratis. Ik eh.. ik... oh jé nu begin ik ook nog te stotteren. I,wil eigenlijk alleen maar even kijken, maar wat kunnen jullie honden zo allemaal? Probeer niet te opdringerig te worden, een beetje ongemakkelijk ben ik bij de zaak, maar de geleidr lacht me toe en zegt: vraag maar daar zijn we voor.
Nu komen de vragen los die reeds lang in mijn hoofd rondspoken, de andere geleidster en ook de mannen kijken opmerkzaam naar ons, zouden mijn vragen niet te dom zijn. En het komische is dat ik me al bijna een R.H geleider voel. Zo, ga eens zitten, ik ben Imke. Wil je cola Nee dank je wel, liever mezelf iets terughouden anders menen ze nog dat ik opdringerig ben. Ik heb toch nog zoveel vragen, of men mij daarop wel een antwoord geeft?
De geleider aait rocky en geeft hem iets lekkers, zo dat is dus Rocky en hoe oud is die? Ahj 3 jaar is hij. Ik heb wel zin om bij jullie mee te komen doen of is Rocky al te oud. Och weet je dat hangt af van de geleider en de hond , de opleiding duurt twee jaar en als jij en Rocky zin hebben dan kunnen we over alles eens praten, weet je wat komende zondag kom je naar de Rosenhügel daar hebben wij ons trainingscentrum en dan zien we verder, ja maar wat kost dat dan en wanneer moet ik daar zijn. Kom eerst maar eens en breng Rocky mee , vanaf 10.00 uur is Heinz onze groepsleider er ook en dan kunnen we met hem verder praten.
En wat dan verder met de geleider en haar hond gebeurt is, is snel vertelt. Rocky een kruising (iets x cocker) was een natuurtalent licht te leren en zeer intelligent, de diploma's haalde hij cum laude, B.H en R.h voorexamen en de hoofdexamen in puin en vlakte. Op het laatst was hij een van onze beste waterzoekhonden, de eigenaresse heeft welliswaar wat problemen gehat door de kinderen maar daarvan is menigeen tot hedehten dage niet op de hoogte.
Voor een groot gedeelte schrijf ik dit in de verledentijd, omdat een paar weken geleden de geleider van Rocky bij me kwam en vertelde dat men bij Rocky in de lies een gezwel gevonden had die hem veel pijn deed, hij moest van de lijst voor de vlakte geschrapt worden alleen waterwerk kon hij nog doen. Je zag het in haar ogen de angst en de hulpeloosheid. Helpen kan ik haar bijna niet, alleen een beetje troost en begrip kan ik haar geven in deze moeilijke situatie. Laat de hond zelf bepalen wat hij wel en niet aankan in beweging en maak je nog niet te veel zorgen.
Eenvoudig gezegt, en ik vrag me nu nog af hoe deze woorden zo over mijn lippen zijn gekomen, ik ken de angst die dan door je heen uit eigen ervaring. Ik vermoedde dat het niet lang meer zou duren.Waarom ik dat voelde weet ik niet en ik kan het ook niet beschrijven. Ongeveer 4 weken later ging de telefoon op een warme zomeravond : " We hebben rocky moeten laten inslapen, hij had zeer veel pijn en zijn bloedomloop was ook niet meer inorde zei de dichtgeknepen betraande stem."
©Autor Heinz Bohn, 1997
HOE KON JE?????
Toen ik een pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind en ondanks een paar kaptgekauwdeschoenen en wat vermoorde kussentjes,werd ik je beste vriend. Als ik stout was, schudde je met je vinger naar me en vroeg me "hoe kon je", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen. Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht, omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt.
Ik weet nog dat ik s'nachts mijn neus tegen je aanschnurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te eten(ik kreeg alleen het hoorntje, want ijs is slecht voor honden,zei je). Ik deed lange dutjes in de zon en wachtte totdat je aan het eind van de dag thuis zou komen. Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carriere besteden en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je de verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam.
En toen, toen werd je verliefd. Zij-inmiddels je vrouw-is geen hondenmens. Toch verwelkomde ik haar in het huishouden. Probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig, omdat jij gelukkig was. Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje,hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakte jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. OHHHHHHH ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een gevangene van de liefde.
Toen ze groeiden werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en geven mij kusjes op mijn neus. Ik hield van ze en van hn aanrakingen-jou aanrakingen waren nu zo zeldzaam. En ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig zou zijn geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen en samen wachtte we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille aalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts met JA en veranderde je van onderwerp. Ik was van JOU hond EEn hond en ieder euro die je aan mij besteedde was er een teveel. Nu heb je een nieuwe carrierekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden zijn toegelaten. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was.
Ik was blij en opgewonden over de autorit, totdat we bij het asiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "Ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden"? Zij haalden hun schouders op en keken je meewarrig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met papieren.
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwend "Nee Papa"! Laat ze niet mijn hond meenemen! En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over VRIENDSCHAP, TROUW, LIEFDE en VERANTWOORDELIJKHEID en RESPECT voor alle leven. Je gaf mij een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken. En weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen ....en ik nu ook...
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudde het hoofd en zeiden HOE KON JE.......?? Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. Inhet begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten veranderd was. Dat dit allemaal een nare droom was. Of ik hoopte dat er tenminste iemand medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet op kon tegen die gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik megeen zorgen moest maken. Mijn hart bonkten in afwachting van wat er zou gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De gevangene van de liefde, was aanhet eind van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard was had ik met haar te doen. De last die zij moest torsen is zwaar dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet op mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde wijze ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienalld in mijn aderen glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde HOE KON JE.......???
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei'het spijt me zo. Ze hield me tegen zich aan en legde me haastig uit dat he haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen. Een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn HOE KON JE niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten. MOGE iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.
Noot van de auteur. Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van HOE KON JE.....zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat door een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven.
Copyright Jim Willis 2001.
De regenboogbrug
Aan deze kant van de hemel is een plaats die regenboogbrug heet. Wanneer een geliefd huisdier overlijdt gaat het naar de regenboogbrug. Er zijn weiden en heuvels voor onze speciale vrienden, zodat ze samen kunnen rennen en spelen. Er is een overvloed aan eten, drinken en zonneschijn en onze vrienden zijn er gelukkig.
Dieren die ziek en oud waren worden weer gezond en sterk, dieren die gewond of verminkt waren worden heel gemaakt, zoals wij ze ons herinneren in onze dromen van dagen die voorbij zijn. De dieren zijn blij en tevreden; er is maar een ding wat ze missen; die speciale persoon waar ze zo aan gehecht waren en die ze achter moesten laten.
Ze spelen en rennen samen, maar de dag komt dat er één plotseling stopt en in de verte staart. De heldere ogen oplettend, het lijf trilt van verwachting. Ineens rent het van de groep weg, vliegt over het gras, haar benen dragen sneller en sneller. Ze heeft jou gezien en wanneer jij en je speciale vriend eindelijk weer samen zijn, omhelzen jullie elkaar in een vreugdevolle hereniging, nu verlaten jullie elkaar nooit meer.
De blijde kussen regenen over je gezicht, je handen strelen dat geliefde hoofd en eens te meer kijk je in de ogen van je lieveling, die je zo lang hebt moeten missen, maar nooit bent vergeten.
En dan gaan jullie samen over de regenboogbrug....
© 2007 by Manuela Schmidt • mailto: manuela at berger-de-beauce dot net